دلی به روشنی باغ ارغوان دارم

که با طلوع صدا می کند هزاران را

سفر دلشدگی

شعر از: ترانه جوانبخت

تو مرا
باور کن
من که در
حس نیازم
سفر دلشدگی را
ز تو کردم
 آغاز
 تو مرا
 یاری کن
تا پر و بال
گشایم
به بلندای سپهر
تو مرا
جاری کن
همچو یک رود
به دور از
خطر فاصله ها
تو که
 دریای منی
باز مرا
 باور کن


                        

شعر در استقبال از ماه مبارک رمضان

خوشا دمی که رسد آرزو به حد کمال

خوشا شبی که به عاشق رسد پیام وصال

تمام عمر اگر بگذرد به درد فراق            

چه غم ،چو قلب بود از امید مالا مال

ز زندگانی هشتاد و چارساله به است     

شبی که ارزش آنست بیش از آن همه سال

دهند مژده مهمانی خدای جلیل              

فرشتگان ،به تشرف به بارگاه جلال

ز میز بان یگانه به بندگان آرند                 

درود و مژده رحمت، نوید استقبال

شگفت اینکه بود روزهای مهمانی         

غذای جسم حرام و شراب روح حلال!

به بزم دوست همه هرچه هست هست جمیل

که تابناک بود بارگه زنور جمال

به گوش جان رسد از محرمان خلوت انس  

هزار پاسخ راز عجب بدون سوآل

زسرخوشی نتوان گفت چون زمان گذرد   

روان چگونه پرد در چنان شگفت مجال

چنین بود شب تقدیر تا طلیعه فجر          

که روشنی دمد و تیرگی رود به زوال

تو  ناظم ! ار به سر آمد زمان مهمانی    

بشو غبار غم از چهر خود زاشگ زلال

کسی بود به یقین  رستگار در دو سرای

که ماهی ازهمه سالش بود بدین منوال 

حلول ماه مبارک رمضان، ماه رحمت و برکت و غفران مبارک باد. ...

گناه عشق.....

ا ز پس شیشه عینک استاد
سرزنش بار به من مینگرد
باز در چهره من می خواند
که چه ها بر دل من می گذرد
می کند مطلب خود را دنبال
بچه ها عشق گناه است گناه
وای اگر بر دل نوخواسته ای
شکر عشق بتازد بیگاه
مینشینم همه ساعت خاموش
با دل خویشتنم دنیایی است
ساکتم گرچه به ظاهرا
در دلم با غم تو دنیایی است
مبصر چو امروز اسمم را خواند
بی خبر داد کشیدم غائب
رفقایم همگی خندیدند
که جنون گشته به طفلک غائب
بچه ها هیچ نمی دانستند
که من اینجام و دلم جای دگر
دل آنها پس درس استاد و است کتاب
دل من در پس سودای دگر
من به یاد تو و آن خاطره ها
یاد آن دوره که بگذشت چو باد
باز از چهره من می خواند
از پس شیشه عینک استاد
ولی آیا چه کسی در دل من
نقش زیبای تو را پاک می کند
درس من ....
دانش من.....
استادم...